Historia do estudo do comportamento humano

A teoría dos tipos psicolóxicos de Carl Jung é unha pedra angular da súa psicoloxía analítica. Propuxo que as diferenzas no comportamento resultan das preferencias inherentes das persoas no xeito en que perciben o mundo e toman decisións. Jung identificou dúas dicotomías primarias de funcións cognitivas:

Ademais, Jung introduciu os conceptos de extroversión e introversión como actitudes que inflúen na dirección destas funcións cognitivas.

Os extrovertidos están orientados cara a fóra, cara ao mundo externo, e obteñen enerxía da interacción e da acción. Os introvertidos están orientados cara a dentro, cara ao mundo interno, e gañan enerxía da reflexión e da soidade.

Estas funcións cognitivas e actitudes combínanse para formar diferentes tipos de personalidade.

Por exemplo, unha persoa podería ser de pensamento extrovertido, de sentimento introvertido, etc. Os tipos psicolóxicos de Jung proporcionaron un marco para entender as diversas formas en que as persoas perciben o mundo e toman decisións.

Galeno, un influente médico e filósofo grego, ampliou a teoría dos catro humores de Hipócrates e vinculounos de forma máis explícita a tipos de personalidade. A teoría de Galeno suxería que o equilibrio ou desequilibrio destes humores no corpo influía non só na saúde física, senón tamén nos trazos psicolóxicos e nos temperamentos.

Na teoría dos catro humores de Galeno, cada humor corresponde a un tipo de personalidade distinto:

Os individuos sanguíneos, influídos polo sangue, son normalmente optimistas, sociables e entusiastas, aínda que poden ser impulsivos.

As personalidades coléricas, asociadas coa bile amarela, son apaixonadas, ambiciosas e líderes asertivos, pero a miúdo de xenio vivo.

Os de temperamento melancólico, influído pola bile negra, son introspectivos e analíticos, pero poden tender á ansiedade e á tristeza.

Por último, os individuos fleumáticos, gobernados pola fleuma, son tranquilos, fiables e racionais, coñecidos pola súa capacidade de pacificación, aínda que ás veces se lles ve como pouco ambiciosos e resistentes ao cambio.

A interpretación dos humores de Galeno tivo un impacto significativo e duradeiro na medicina e na psicoloxía medievais e renacentistas. O seu traballo influíu na comprensión da personalidade ata ben entrado o século XVIII. Vinculou a saúde física co benestar psicolóxico e cos trazos de personalidade.

Hipócrates, a miúdo chamado o «pai da medicina», é coñecido polas súas influentes teorías sobre os humores corporais, que estendeu para explicar trazos da personalidade.

A teoría de Hipócrates sobre a personalidade, baseada no concepto dos catro humores corporais, vinculaba os temperamentos individuais ao equilibrio destes fluídos.

O temperamento sanguíneo, asociado ao sangue, describía as persoas sociables, optimistas e activas, cunha natureza despreocupada e impulsiva, semellante ao elemento aire.

En contraste, o temperamento colérico, vinculado á bile amarela, caracterizaba as persoas como ardentes, apaixonadas e ambiciosas, a miúdo asertivas e dominantes, parecidas ao elemento lume.

Pola súa banda, a bile negra asociábase co temperamento melancólico, que representaba persoas introspectivas, reflexivas e propensas á melancolía, a miúdo analíticas e orientadas ao detalle, reflexo do elemento terra.

Finalmente, o temperamento fleumático, conectado coa fleuma, describía as persoas como tranquilas, fiables e relaxadas, normalmente pasivas e constantes, semellantes ao elemento auga. A crenza de que estes humores influían na saúde física e no estado emocional das persoas formou a base da comprensión da personalidade de Hipócrates.

Empédocles, un filósofo grego presocrático, propuxo unha teoría de catro elementos clásicos que, segundo el, constituían o universo físico: terra, aire, lume e auga. Aínda que Empédocles non aplicou directamente estes elementos ás teorías da personalidade tal como as entendemos hoxe, as súas ideas sentaron as bases de concepcións posteriores da personalidade na medicina e na filosofía antigas.